Piętnaście

Następnego dnia kiedy jej wyniki nie wskazywały nic złego, udała się do męża. W szpitalnej sali leżał sam z przymkniętymi powiekami. Cicho otworzyła drzwi i weszła, zajmując  miejsce na krześle. Dotknęła swoją dłonią jego dłoń, powodując, że piłkarz otworzył oczy.

- Vikí – wyszeptał i spojrzał na nią – Wszystko już w porządku? Co z dzieckiem?

- Spokojnie, Fábio. Wszystko w porządku, dziecku nic nie jest. – wstała z miejsca i pochyliła się nad blondynem, delikatnie całując jego usta.

- To wszystko było przez stres  z twoim  wypadkiem, a potem z twoimi rodzicami – westchnęła i ponownie usiadła na podrapanym krześle.

- Przepraszam – powiedział – Tamten wjechał mi centralnie w bok samochodu, a to ja miałem zielone.

- Wiem, nie tłumacz się – wzięła jego dłoń i przyłożyła do swojego policzka – Twoi rodzice wczoraj przyszli do mnie i przeprosili… wiem, że zrobili to ze względu na ciebie. Nie lubią mnie i to się nie zmieni…

- Ale nie mają prawa cię obrażać. Z resztą, zobaczymy jak będzie – uśmiechnął się blado – Twoja mama to przyniosła? – wzrok przeniósł na koszyk z owocami i innymi rzeczami lepszymi od szpitalnego jedzenia.

- Z Inés – zaśmiała się blondynka – Przyjdą tu za niedługo.

Po dziesięciu kolejnych minutach  przyszła pani Herreira z wnuczką jak i drugimi dziadkami.

Victoría przywitała się z każdym, po czym powiedziała, że zaraz wróci.

Kiedy zamknęła drzwi, odetchnęła z ulgą. Nie chciała przebywać w jednym pomieszczeniu z rodzicami swojego męża.  Nie wiedziała czy ich przeprosiny naprawdę były szczere.

Półtora tygodnia później, Fábio już leżał w domu. Na treningi nie chodził, lecz miał rehabilitacje i indywidualne ćwiczenia w ośrodku sportowym Realu Madryt, na które Victoría go woziła. Blondyn chciał jak najszybciej wrócić do zdrowia i formy.

Jak każdy piłkarz – po prostu nie mógł żyć bez kopania piłki. Sprawa wypadku wciąż była badana, a kierowca tamtego samochodu póki co był na wolności i nie ponosił jeszcze żadnej kary.

- Victoría?! Podasz mi laptopa? – spytał się żony, leżąc na łóżku w sypialni. Niektóre ruchy jeszcze sprawiały mu ból, więc musiałam polegać na blondynce. Przyszła do niego, z zawiązanym w pasie fartuszkiem, który tylko uwydatniał jej odmienny stan.

Podała mu laptopa, podłączając go do prądu. Po chwili do jego nozdrzy doszedł zapach z kuchni.

- Co robisz? – spytał, włączając urządzenie.

- Piekę ciasteczka. Naszło mnie na słodkie – uśmiechnęła się.

- A dla mnie coś zostanie? – zaśmiał się, łapiąc jej dłoń i  przyciągając ją do siebie. Usiadła obok niego i pochyliła się delikatnie nad nim.

- Nie wiem – szepnęła i musnęła jego usta – Jak ładnie poprosisz, to może coś jeszcze będzie – powiedziała zachęcającym głosem.

- Proszę – powiedział i wpił się w jej usta, obejmując ją w pasie. Po chwili do ich sypialni weszła Inés, krzycząc, że narysowała dla taty obrazek.  Oderwali się od siebie, dając miejsce dziewczynce, która wskoczyła na łóżko.

- Kochanie, ostrożnie – blondynka zwróciła się do córki, poprawiając Fábio poduszkę.

- To jak z tymi ciastkami? – uśmiechnął się blondyn i przyciągnął do siebie córkę, patrząc na jej malunek.

- Dorobię jeszcze kilka, bo może nie starczyć – zaśmiała się i wyszła z sypialni, kierując się do kuchni.

Po godzinie czasu zawołała córkę, by ta pomogła jej w ozdabianiu ciastek.

Fábio wstał z łóżka, biorąc laptopa w rękę i przełączając go na baterię.

Udał się do salonu, gdzie w tej chwili jego druga połówka oglądała program o modzie.

- Znalazłem dla nas idealne mieszkanie – odezwał się, zwracając tym samym uwagę  swojej żony.

- Fábio! Miałeś nie wstawać bez mojej pomocy – powiedziała i przesunęła się kawałek na kanapie, by zrobić miejsce mężowi. Machnął ręką na jej słowa, po czym otworzył laptopa i zaczął pokazywać oferty mieszkań na sprzedaż.

- Które najbardziej ci się podoba? – spytał, pokazując jej po kolei strony z ofertami.

- Pokaż jeszcze raz ta trzecią zakładkę – pokazała i wzięła laptopa na swoje kolana. Oglądała zdjęcia mieszkania i z każdym kolejnym wyobrażała sobie je urządzone, wymalowane. Takie jakie by chciała by było.

- Bierzemy to – odpowiedziała i musnęła jego policzek – Jest najlepsze. Duże, całe do wymalowania, nowy i dobry plac zabaw, w pobliżu mały park, więc będzie gdzie chodzić z Blancą – położyła dłonie na brzuchu i uśmiechnęła pod nosem.

- Dobrze. Mówisz i masz. Jutro zadzwonimy – musnął jej usta i wstał z kanapy.

Poszedł do kuchni i szukał swoich obiecanych ciastek.

- Vikí, gdzie są ciastka?! – krzyknął i  wychylił się  zza kuchni.

- Ups – wymsknęło się z ust blondynki – Zjadłam! – schowała się za  gazetą, którą pośpiesznie otworzyła, po czym wybuchła śmiechem. 

______

i tak oto pozytywnym akcentem kończę tego bloga. Co prawda pozostał tylko epilog, no ale tak już jakoś mi lepiej na sercu. Jeszcze w napisanych opowiadaniach mam Bartra&Girouda  jak i Casillasa :)

+ może któraś z Was kocha prócz piłki nożnej, skoki narciarskie i jest chętna na opowiadanie mojego autorstwa to też serdecznie zapraszam KLIK